TouhouSection Link

งามหน้ามากๆ

posted on 07 Apr 2011 17:20 by morison
ผมเคยบอกไปแล้วว่าทีบ้านมีปัญหาทางการเงินใช่ไหมครับ
วันนี้ผมอดทนไม่ไหวแล้ว มันเกินที่ผมจะยอมรับมันได้
 
ทางบ้านผมโดนโกงรถซึ่งต้องผ่อนทั้งๆที่ ไม่มีรถ
เขาบอกว่าให้ผมช่วยเขาโดยการยกเงินที่ผมได้แต่ละเดือน
3000 บาท ที่ผมได้จากยาย  ให้เขาเพื่อเอาไปใช้หนี้
ผมก็ให้เขา ช่วยเหลืออย่างเต็มที่...
 
รู้ไหมอะไรเกิดขึ้น
บ้านที่มีหนี้อยู่ต้องพึ่งเงินที่ผมได้มาจากยาย
ทำไมถึงไม่ลำบากอย่างที่คิด
น้องสาวยังซื้อของแพงๆได้ตลอด โดยที่ผมต้องหยุดหวังในของที่อยากได้
น้องสาวผมบอกว่าไปกินโน่นกินนี่แพงๆ โดยที่ผมต้องอดมื้อกินมื้อ
 
กว่าจะได้ wacom ที่ผมอยากได้ เลือดตาผมแทบกระเด็น ผมต้องกลับบ้านดึก
บางวันไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
น้องผมล่ะเป็นไง
ชี้นิ้วอยากได้อะไรที ก็มีคนสนันสนุน จะพยายามเอาให้
ทีแค่ผมพูดว่าอยากจะใช้อะไรมั่ง ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
 
และแล้วผมก็โดนอีกจนได้
น้องผมพยายามจะขอตังยายเพื่อเอา MacBook
โดยมีข้ออ้างว่าถ้าไม่มีจะทำงานไม่ได้
 
แล้วผมล่ะ เด็กวิทย์คอมอยากได้แค่โน๊ตบุ๊กธรรมดา
มันไร้สาระขนาดนั้นเชียวเหรอ
 
ท่าทางยายก็ตอบตกลงแล้วด้วย ลืมผมแล้วสินะเนี่ย
แล้ว 3000 ของผมหายไปไหนซะล่ะ
 
เหนื่อยนะครับที่ต้องมากลัวใครลำบากกับการยืมตังของเรา
ถ้าผมด้านได้ครึ่งนึงของน้องสาวผมมั่ง คงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก
 
ผมเห็นแล้วล่ะนิสัยของแต่ละคน ผมรู้สึกว่าหลังจากวันนั้นได้รู้อะไรขึ้นเยอะเลย...

Tales Of Festival - ล่องลอย(กระทง)

posted on 22 Nov 2010 00:38 by morison  in MyStories
จากหัวหมาก บุกไปถึง ม.เกษตรเพื่อลอยกระทง
ทางในงานแน่นมากๆ งานหนังสือทางแคบแต่เดินง่ายกว่าเยอะ ฮะๆๆ
และในที่สุดก็ได้กลับมาลอยที่ exteen อีกรอบ(หลังจากที่หายไปนาน Foot in mouth )
 
อาวล่ะ...นี่คือคำอธิษฐานแบบ full version
 
     "เหม่อมองส่องด้านร้านค้า
      แลชะเง้อเหม่อหาพาสิ้นหวัง
      อยากได้ laptop มาใช้จัง
      ขอมีงานหาตังก็ยังดี"
 
และต่อด้วย Epilogue ซึ่งมิใช่คำอธิษฐาน
     "ทั้งโปรเจกต์เช็กชื่อลือกระจาย
      time ละลายเกินกว่าจะหาตัง"
Foot in mouth
 
ปล.อีกไม่นานจะกลับมา(ให้รู้ว่า จขบ. ยังไม่ตาย)

Visual Novel : Tales Of Survive - Prologue

posted on 18 Jul 2010 22:24 by morison

Tales Of Survive

//เรื่องนี้เอาชีวิตจริงของผมมาแต่งเติมนิดหน่อยให้เข้ากับการเป็น Visual novel

<<Prologue>>

"...เฮ้อ"

อัลเบิร์ตนั่งถอนหายใจภายในห้องของเขา เอ็ดเวิร์ดซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ
สงสัยในท่าทางของเขาจึงไถ่ถาม

"...นี่...เป็นอะไรไปอีกล่ะ"

"เปล่าครับ..."

"จริงเร้อ...นั่นน่ะเหรอหน้าของคนไม่มีทุกข์น่ะ"

อัลเบิร์ตเห็นความอยากรู้ของเอ็ดเวิร์ดจึงยอมบอกเรื่องของเขา

"จะว่ามีก็ได้ครับ..."

"ว่ามาสิเผื่อฉันจะช่วยอะไรได้"

"เรื่องเงินน่ะครับ...คงรู้ใช่ไหมครับว่าผมกำลังมีปัญหากับมัน"

"อ้อ...นั่นสินะ"

"ตอนนี้ผมเหลือเงินอยู่ 1000 บาทครับ...ผมไม่รู้ว่าผมจะใช้ได้
ถึงเมื่อไหร่..."

"อืมม์ 1000 บาท ถ้าเป็นที่นี่ก็นับว่าเข้าขั้นวิกฤติเลยนะ..."

เอ็ดเวิร์ดทำท่าครุ่นคิดในขณะที่อัลเบิร์ตยังกลุ้มอยู่

"ผมอยากจะทำงาน..."

"เอ๋ ?"

"หลังจากนี้ผมต้องหาเงินใช้เองแล้ว"

"...จะดีเหรอ"

อัลเบิร์ตหันไปมองเอ็ดเวิร์ดเมื่อได้ยินคำถามชวนสงสัย

"หมายความว่ายังไงครับ ?"

"นายก็ต้องเรียนไม่ใช่เหรอ"

"แต่ว่า..."

"วิทย์คอมปีนี้...นายต้องทำงานส่งอาจารย์เยอะเลยนี่ จะเอาเวลาที่ไหนไปทำล่ะ"

"..." อัลเบิร์ตไม่สามารถตอบคำถามของเอ็ดเวิร์ดได้

"เรื่องเงิน...ฉันจะให้นายยืมก่อนแล้วกัน"

"ไม่ได้ครับ !!!"

"หือ..?" เอ็ดเวิร์ดแปลกใจที่อัลเบิร์ตปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

"ผมอยากจะลองพยายามอะไรสักหน่อย"

"..."

"ผมจะลองหางานที่ไม่กินเวลามากๆ ดู...น่าจะพอแก้ขัดไปได้"

"จะดีเหรอ...แล้วเรื่อง..."

"เรื่องเงิน...ถ้าผมถึงขั้นเอาตัวไม่รอดจริงๆ ผมจะมายืมแล้วกันนะครับ"

"อืมม์"

"ผมอยากจะพยายาม...ซักครั้งก็ยังดี"

เมื่อเห็นสายตาอันแน่วแน่ของอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ดจึงยอมรับความตั้งใจนั้น

"ฮะๆๆๆๆ...ได้...นายแน่มาก"

"..."

"ฉันจะคอยช่วยให้กำลังใจแล้วกัน...แต่ว่า"

"แต่ว่า...?"

"ถ้านายไม่ไหวจริงๆ แล้วไม่ยอมให้ฉันช่วย...
นายโดนเขกกบาลแน่ๆ"

"ครับ !"

"สู้ต่อไป...โมริสันไม่มีวันตาย..."

 

...ในที่สุดก็บอกเขาไปสินะ...เอาล่ะ หลังจากนี้ก็ถึงเวลาลุ้นแล้ว
ทุกคน...เอาใจช่วยผมด้วยนะ

จบ Prologue...